Ofwel, voor de NL-ers onder ons “aangekomen en welkom”

Een uitbundig hoera voor onze ouwe R4 uit 1967! Tessel is gisteravond aangekomen in Olst met Fief en Bibi-de-hond. Zonder dat de vierkante auto tegensputterde. En dat mag een klein wonder heten (vind ik).

Omdat ik (Ferdi) nog een paar weken in FR blijf, is Tessel (bijna) helemaal alleen op de grote boerderij aan de Boxbergerweg. Ze ontvangt erg graag bezoek, meldde ze mij vanochtend. Om het thuisgevoel te vergroten, maar ook om een helpende hand te bieden met het in elkaar zetten van kasten, inruimen, schoonmaken, ……… En wellicht wat morele ondersteuning voor de Eerste Nederlandse Schooldag voor Fief op 23 augustus.

Een vaste telefoon en internet aldaar duurt nog een paar weken. Wel is ze mobiel bereikbaar onder een gloednieuw nummer.
Het nummer zetten we liever niet op internet. Dus mail me even; hummelink.ferdi@gmail.com en dan geef ik het door.

Afgelopen donderdag hebben we uitgebreid gegeten èn champagne gedronken met de kopers van ons huis.
Gister hebben we de vierkante auto helemaal gecontroleerd en ingepakt.
Vandaag hebben we een tour de France gemaakt langs al onze buren, kennissen en vrienden.
Vanavond heb ik een uur lang naar buiten zitten kijken.
Morgenochtend vertrekken Fief, Bibi en ik. Ferdi en Bonje volgen over twee weken, samen met de katten, de kippen en het varken.

Dit is het einde van ons Frankrijk-avontuur!

Eén van de dingen die ik gemist heb tijdens het wonen in Frankrijk, is het halen of laten bezorgen van eten. Niet elke dag natuurlijk, maar incidenteel. Als je òf heel hard hebt geklust en je tank helemaal leeg is òf in de warme middagzon hebt zitten borrelen en je gewoon bezopen voelt. Even een patatje halen. Chinees bellen. Pizzakoerier. Falafel. Thais. Sushi.

Afgelopen donderdag hadden we niet hard geklust maar wel witte wijn zitten plempen met de buurvrouw en had ik zó verschrikkelijk weinig zin om te koken, dat we besloten iets te doen wat we nooit eerder hadden gedaan (en wat we ook echt belachelijk vinden eigenlijk): we reden 30 kilometer naar de snackbar. Ik had natuurlijk liever sushi dan friet, maar voor sushi moet je naar Parijs en vette stengels met zalf hebben ze ook gewoon hier in Auvergne. Het was smerig lekker. En gezellig. En zó bijzonder, dat we het fototoestel meenamen.

Volgende week zaterdag gaan Fief, de hond en ik verhuizen. Met de vierkante auto. Tom heeft een route voor ons bedacht, waarbij de snelwegen worden vermeden. De vierkante auto kan namelijk niet zo hard. We gaan er drie dagen over doen en hebben al twee leuke campings gevonden.

Nog zeven nachten. Nog zeven nachten en dan verlaat ik onze droomplek. Ik verheug me op Nederland, ik kijk erg uit naar ons nieuwe leven daar, maar toch doet het zeer. Ik houd van onze twee huisjes. Ze hebben ons altijd goed beschermd, met die enorm dikke muren van ze. Ik houd van de deurklinken en de sloten (die we nooit gebruiken). Ik houd van het authentieke, porseleinen lichtknopje.

En dan zijn er de bomen. Die ga ik misschien nog wel het meeste missen. De walnotenbomen en appelbomen die ons zo rijkelijk van heerlijk voedsel hebben voorzien. De enorme beuk, die ik de meest magische boom op ons terrein vindt. De boksboom, die je in de wijde omgeving overal bovenuit ziet torenen. De populier die breder en dieper is dan ons hele huis en vele malen hoger. De gigantische tulpenboom, die we voor veel geld hadden kunnen verkopen, wat we uiteraard nooit hebben gedaan. Het eikje, waaronder Bonje z'n moederkoek begraven ligt.

Het campinkje, het enige stukje terrein dat we met heel hard zwoegen enigszins vlak hebben weten te krijgen. De A3, ons zelfgemaakte weggetje waar we maar wat trots op zijn. Harm z'n pergola, de fijne terrasjes, het dakje boven de deur, de enorme voorraad gezaagd en gekliefd brandhout, de hekjes, de paadjes, het wc-huisje. Alles hier hebben we zelf gemaakt. In alles zit onze aandacht.

Het voelt alsof we een stuk van onszelf achterlaten. En eigenlijk ìs dat ook gewoon zo. En dat doet een beetje zeer, maar is tegelijkertijd ook helemaal niet zo erg.

Ons huis was in juni dus al verkocht. Toen waren we heel opgelucht. En toen ging het opeens toch niet door. En waren we heel teleurgesteld. En gingen we weer adverteren, maaien, soppen, taarten bakken, koffie zetten en mensen rondleiden. En al heel snel was het opnieuw verkocht. Maar toen gingen we niet juichen. Want dat hadden we geleerd: juich niet te vroeg. Ondertussen zijn we een paar weken verder en is het voorlopig koopcontract getekend en een aanbetaling gedaan. Tot volgende week woensdag mogen de kopers zich nog terugtrekken en daarna is het definitief en ontkurken we de champagne. Ze zijn gister op vakantie gegaan, kamperen in Auvergne, dus we verwachten niet dat ze zich opeens bedenken.

Ik heb de notaris gemachtigd. Dus ik hoef niet over drie maanden terug naar Frankrijk voor ondertekening van het definitieve contract. Dat voelt gek, want zo'n moment hoort bij het proces van afsluiting van een belangrijke periode. Maar het scheelt op deze manier een hoop gedoe. Daarbij geef ik graag dingen uit handen. Het voelde gewoon goed, de notaris machtigen. Zo van doe jij het maar. Het was dan ook een heel leuke notaris. Eigenlijk was het helemaal niet de notaris, maar de broer van de notaris. De echte notaris was op vakantie. Misschien was deze man eigenlijk gewoon loodgieter of buschauffeur. Hij had een spijkerbroek aan.

Dus: nog niet feliciteren, maar duim met ons mee tot volgende week woensdag....!

Na jarenlange nooit iets spannenders beleefd te hebben dan een omgewaaide boom, een straaljager die door de geluidsbarrière knalt en een buizerd die een kip aanvalt, was er van de week opeens een groot avontuur! Door het huiskamerraam zagen wij aan de overkant van het dal een brand!



Voor het eerst hoorden wij een franse sirene!



En toen was de brand geblust en keerden de rust en de stilte weer terug....

's Ochtends brachten we een meisje naar de vakantieopvang toe en aan het eind van de middag kregen we een vlindertje terug.

We hebben de aardappels gerooid. Zes grote Albert Heijn-kratten helemaal vol met Cheries en Charlottes. We kwamen bijzondere aardappels tegen. Zoals bijvoorbeeld een aardappel in de vorm van een hartje:

» Lees meer