Vanaf dat wij hier op de boerderij kwamen wonen eind augustus, waren we omringd door mais. Eerst konden we er nog een beetje overheen kijken. Maar op het eind niet meer. We konden er wel doorheen lopen. Ferdi voorop, daarna Fief, daarna Bonje, daarna ik, daarna de hond, daarna de ene kat en daarna de andere. Zo liepen wij helemaal tot het eind, tot waar het mais stopt en de koeien beginnen.

Maar gister werd het mais gemaaid. Met hele grote machines. Nu zien we aan de voorkant van het huis in de verte opeens auto's rijden. En aan de achterkant zien we in de verte opeens een bos. En dichtbij zien we rondom kale vlaktes.

» Lees meer

Ik ben zo blij dat we weer in Nederland wonen. Het is echt de juiste stap geweest. Ons leven is in die paar maanden dat we hier wonen zo rijk aan sociale contacten geworden. We hebben in die korte tijd heel veel mensen leren kennen en er gaat geen weekend voorbij waarop de boerderij niet vol zit met eters en logé's. Ferdi krijgt aan het eind van de maand gewoon weer een salaris dus, ondanks dat we amper rond komen met die enorme huur, voelen de financiële zorgen veel minder zwaar. De kinderen vinden het heerlijk, ze hebben veel nieuwe vriendjes en vriendinnetjes en hun worteltjes zitten al lekker in de grond. De dieren voelen zich thuis alsof ze nooit ergens anders geweest zijn. Het eenzame, lamgeslagen gevoel dat ik in Frankrijk vaak had, heb ik hier niet. Ik ben weer wie ik eigenlijk ben. Leuk, energiek, slim, grappig, lief. En Hollandsch.

Tot ik net dit filmpje weer keek. Dan word ik emotioneel. Want het was toch wel een héél mooie tijd daar in Frankrijk. Wat hebben we bijzondere dingen gedaan, wat hebben we veel geleerd, wat hebben we ontzettend veel mooie mensen bij ons gehad. De dalen waren diep, maar evident is dat de pieken hoog waren. En als ik die foto's dan zie, dan voel ik van alles. Gemis, trots, opluchting, heimwee, ontroering.

En zo is het.

Bonje: Als jij de afwas doet en er komt rook uit het water maak ik me zorgen dat je je handen brandt.
Tessel: Ach, maak je je zorgen om mij?
Bonje: En als je het eten uit de oven pakt maak ik me zorgen dat je je handen brandt.
Tessel: Jee wat maak jij je veel zorgen om mij. Hoe voelt dat, om zoveel zorgen te hebben?
Bonje: Warm.

Was het voor Ferdi, Fief, de hond en mij slechts een remigratie, voor Bonje, het varken, de katten en de kippen was het een heuse emigratie. Het emigreren van een kindje, twee katten, een kip en haan is niet zo moeilijk. Het emigreren van een varken eigenlijk ook niet, die zet je in de aanhanger en je rijdt er duizend kilometer mee over de snelweg, bij voorkeur 's nachts want dan is de kans kleiner dat je aangehouden wordt. Maar als je hem dan officieel wilt inschrijven in zijn nieuwe land blijkt dat erg ingewikkeld.

Het internet zegt mij dat je een boerderijdier moet aanmelden bij het ministerie van landbouw, natuur en visserij. Ons varken is geen groente en ook geen vis, dus zal ie wel natuur zijn. En inderdaad, in tegenstelling tot de meeste varkens leeft Daan in zijn redelijk natuurlijke habitat, alhoewel hij dan eigenlijk los in een bos in Engeland zou moeten lopen en niet in een weitje in Olst. Maar goed, toch wel een beetje natuur dus, dus op naar de website van het ministerie van lnv. Het lnv-loket om precies te zijn.

Het lnv-loket is heel simpel. Je vraagt gewoon online een registratienummer aan voor je dier en dat is het, een kind kan de was doen. Dus dat doe ik. Maar het lukt niet. Dus bel ik. Ik zeg "ik heb een varken en die wil ik registreren". "Dan moet je eerst jezelf registreren", zegt de boer aan de telefoon (er werken daar geen ambtenaren of nerds, maar boeren, echt waar). Dus ik registreer mezelf. En probeer Daan aan te melden. Maar het lukt nog steeds niet. Dus bel ik weer. Zegt de boer "je moet eerst een uniek bedrijfsnummer aanvragen". Dus vraag ik een uniek bedrijfsnummer aan. Maar dat lukt niet. Dus ik bel de boer. Zegt de boer "je moet eerst een gebruikerscode en een wachtwoord hebben". Dus ik vraag de boer om dat op te sturen, omdat ik zo graag m'n varken wil registreren. Hij zegt "ik stuur het op". Twee weken later heb ik nog geen post. Dus bel ik de boer. Hij zegt "er is iets mis gegaan". Een week later heb ik een gebruikerscode. Nog een week later heb ik een wachtwoord. Ik log in. Ik vraag een uniek bedrijfsnummer aan. Het lukt niet. Ik bel de boer. Ik zeg "het lukt niet". Hij zegt "het lukt wel". Ik zeg "het lukt niet". Ik probeer het nog een keer. Het lukt wel. Ik vraag "Kan ik nu m'n varken registreren?". De boer zegt ja. Nu kan ik m'n varken registreren.

Ik schenk eerst nog maar eens een bakje koffie in, kijk uit het raam naar Daan die luid knorrend en gniefend door z'n weitje struint met die eeuwige grijs op z'n bek en die vrolijke krul in zijn staart en denk "ja jongen, nu word je geregistreerd. Dan ben je iemand!" Nadat ik m'n relatienummer, m'n registratienummer, m'n uniek bedrijfsnummer, m'n gebruikerscode en m'n wachtwoord heb ingevuld komt er een vakje waarin staat dat ik een dier moet kiezen: schaap, geit of rund. Schaap, geit of rund? WTF! Ik bel de boer. Ik zeg "ik probeer godverdomme al een maand lang m'n varken te registreren en nu is hij geen optie". "Dat klopt", zegt de boer, "wij bij het ministerie van landbouw, natuur en visserij doen niet aan varkens. U moet bij de gezondheidsdienst zijn".

Ik zeg "het wordt tijd om weer eens een stukje op m'n weblog te zetten".

Ik dacht dat dit weblog klaar was op het moment dat ons leven in Frankrijk klaar was. En dat vond ik heerlijk. Even geen stukjes maken, maar andere dingen doen zoals lid worden van de bibliotheek, muziekles nemen en met het openbaar vervoer reizen. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en ook hier in Nederland beleven we avonturen die het opschrijven en foto's die het publiceren waard zijn. Dus kom ik terug. Nu nog even hier, maar straks misschien wel ergens anders. Maar dat merk je vanzelf.

Ofwel, voor de NL-ers onder ons “aangekomen en welkom”

Een uitbundig hoera voor onze ouwe R4 uit 1967! Tessel is gisteravond aangekomen in Olst met Fief en Bibi-de-hond. Zonder dat de vierkante auto tegensputterde. En dat mag een klein wonder heten (vind ik).

Omdat ik (Ferdi) nog een paar weken in FR blijf, is Tessel (bijna) helemaal alleen op de grote boerderij aan de Boxbergerweg. Ze ontvangt erg graag bezoek, meldde ze mij vanochtend. Om het thuisgevoel te vergroten, maar ook om een helpende hand te bieden met het in elkaar zetten van kasten, inruimen, schoonmaken, ……… En wellicht wat morele ondersteuning voor de Eerste Nederlandse Schooldag voor Fief op 23 augustus.

Een vaste telefoon en internet aldaar duurt nog een paar weken. Wel is ze mobiel bereikbaar onder een gloednieuw nummer.
Het nummer zetten we liever niet op internet. Dus mail me even; hummelink.ferdi@gmail.com en dan geef ik het door.

Afgelopen donderdag hebben we uitgebreid gegeten èn champagne gedronken met de kopers van ons huis.
Gister hebben we de vierkante auto helemaal gecontroleerd en ingepakt.
Vandaag hebben we een tour de France gemaakt langs al onze buren, kennissen en vrienden.
Vanavond heb ik een uur lang naar buiten zitten kijken.
Morgenochtend vertrekken Fief, Bibi en ik. Ferdi en Bonje volgen over twee weken, samen met de katten, de kippen en het varken.

Dit is het einde van ons Frankrijk-avontuur!

Eén van de dingen die ik gemist heb tijdens het wonen in Frankrijk, is het halen of laten bezorgen van eten. Niet elke dag natuurlijk, maar incidenteel. Als je òf heel hard hebt geklust en je tank helemaal leeg is òf in de warme middagzon hebt zitten borrelen en je gewoon bezopen voelt. Even een patatje halen. Chinees bellen. Pizzakoerier. Falafel. Thais. Sushi.

Afgelopen donderdag hadden we niet hard geklust maar wel witte wijn zitten plempen met de buurvrouw en had ik zó verschrikkelijk weinig zin om te koken, dat we besloten iets te doen wat we nooit eerder hadden gedaan (en wat we ook echt belachelijk vinden eigenlijk): we reden 30 kilometer naar de snackbar. Ik had natuurlijk liever sushi dan friet, maar voor sushi moet je naar Parijs en vette stengels met zalf hebben ze ook gewoon hier in Auvergne. Het was smerig lekker. En gezellig. En zó bijzonder, dat we het fototoestel meenamen.

Volgende week zaterdag gaan Fief, de hond en ik verhuizen. Met de vierkante auto. Tom heeft een route voor ons bedacht, waarbij de snelwegen worden vermeden. De vierkante auto kan namelijk niet zo hard. We gaan er drie dagen over doen en hebben al twee leuke campings gevonden.

Nog zeven nachten. Nog zeven nachten en dan verlaat ik onze droomplek. Ik verheug me op Nederland, ik kijk erg uit naar ons nieuwe leven daar, maar toch doet het zeer. Ik houd van onze twee huisjes. Ze hebben ons altijd goed beschermd, met die enorm dikke muren van ze. Ik houd van de deurklinken en de sloten (die we nooit gebruiken). Ik houd van het authentieke, porseleinen lichtknopje.

En dan zijn er de bomen. Die ga ik misschien nog wel het meeste missen. De walnotenbomen en appelbomen die ons zo rijkelijk van heerlijk voedsel hebben voorzien. De enorme beuk, die ik de meest magische boom op ons terrein vindt. De boksboom, die je in de wijde omgeving overal bovenuit ziet torenen. De populier die breder en dieper is dan ons hele huis en vele malen hoger. De gigantische tulpenboom, die we voor veel geld hadden kunnen verkopen, wat we uiteraard nooit hebben gedaan. Het eikje, waaronder Bonje z'n moederkoek begraven ligt.

Het campinkje, het enige stukje terrein dat we met heel hard zwoegen enigszins vlak hebben weten te krijgen. De A3, ons zelfgemaakte weggetje waar we maar wat trots op zijn. Harm z'n pergola, de fijne terrasjes, het dakje boven de deur, de enorme voorraad gezaagd en gekliefd brandhout, de hekjes, de paadjes, het wc-huisje. Alles hier hebben we zelf gemaakt. In alles zit onze aandacht.

Het voelt alsof we een stuk van onszelf achterlaten. En eigenlijk ìs dat ook gewoon zo. En dat doet een beetje zeer, maar is tegelijkertijd ook helemaal niet zo erg.